เพิ่ม "พลังชีวิต" ด้วยจิต "พุทธคารวตา"

เพิ่มพลังชีวิตด้วยจิตพุทธคารวตา

 “นะโม พุทธัสสะ .... ชนะอีกแล้ว” ... เสียงร้องดีใจของเด็กชายตัวน้อยๆ เมื่อชนะการเล่นขลุบ (เป็นการเล่นโยนหินชนิดหนึ่ง) กับเพื่อนอีกคนที่อยู่วัยเดียวกัน

 “นายชนะตลอด ...  นายทำยังไงง่ะ”  เพื่อนผู้แพ้ตลอดถาม

 “ฉันนึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า ก่อนโยนหินน่ะ” เพื่อผู้ชนะตลอดตอบ

 “นายนึกยังไง บอกฉันมั่งได้ไหม”

 “ได้สิ .. นึกอย่างนี้นะ .. นะโม พุทธัสสะ   นึกอย่างนี้ทั้งวันทั้งคืน นายทำให้ได้นะ”

 เพื่อนผู้แพ้ตลอด ก็รับไปทำตาม ทำได้แค่ไหน ทำแล้วมาเล่นขลุบกับเพื่อนผู้ชนะตลอดอีกหรือเปล่า มิอาจทราบ เพราะที่บันทีกไว้ในประวัติศาสตร์ บอกไว้แค่นี้

 “พลังชีวิต” เชื่อว่าหลายท่านคงเคยได้ยินคำนี้ เพราะมีหนังสือประเภทพัฒนาตนเอง เขียนถึงเรื่องนี้เต็มแผง ต่างก็บอก Know How หลากหลาย แต่ก็มีที่คล้ายๆ กัน ก็คือ ให้นึกถึงบุคคล หรือ คำพูด ที่นึกแล้วทำให้มีพลังใจ ก็อะไรเล่าที่นึกแล้วจะมีพลังใจหรือพลังชีวิตเท่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทั้งหลาย จริงไหม

 เรื่องราวของเด็กตัวน้อยๆ ยังไม่จบ

ภาพโดย Alicja จาก Pixabay

 ต่อมา บิดาของเด็กชายตัวน้อยๆ ผู้นี้ได้เทียมเกวียนเข้าป่า เมื่อถึงที่หมาย ก็ปล่อยโคให้ไปหาหญ้ากิน ปล่อยให้ลูกชายตัวน้อยๆ นั่งรออยู่ในเกวียน ส่วนผู้เป็นบิดาเข้าไปหาของป่า เมื่อได้ของป่ามาเต็มเกวียน ก็ไปตามหาโค แต่โคตัวดีได้เดินตามฝูงโคอีกฝูงเข้าเมืองไป ผู้เป็นบิดาก็เลยต้องเข้าเมืองไปตามหา หาเจอก็พากลับ แต่ประตูเมืองปิดเสียก่อน ปล่อยให้ลูกชายตัวน้อยๆ อยู่ที่เกวียนคนเดียว

 เด็กชายตัวน้อยๆ รอบิดาจนค่ำ ไม่เห็นกลับมาซักที ก็เริ่มง่วงแล้วก็หลับคาเกวียน จังหวะนั้นมีอมนุษย์ 2 ตน (ยักษ์ประเภทหนึ่ง) มาวนเวียนแถวเกวียนนั้น ตนหนึ่งเป็นมิจฉาทิฏฐิ เห็นเด็กชายตัวน้อยๆ ก็นึกอยากกิน

ภาพโดย Christian Bolkhalz จาก Pixabay

 “ฉันจะจับเด็กคนนี้เคี้ยวกินนะเพื่อน”

 “อย่าเลยเพื่อน” อมนุษย์อีกตนกล่าวห้าม เพราะตนเป็นสัมมาทิฏฐิ

 อมนุษย์มิจฉาทิฏฐิไม่ฟังคำทัดทาน เดินไปจับข้อเท้าเด็ก เด็กรู้สึกตัวก็พูดออกมาตามความคุ้นเคย “นะโม พุทธัสสะ”

 อมนุษย์มิจฉาทิฏฐิ ปล่อยมือจากข้อเท้าเด็กทันที เดินถอยไปหลายก้าวด้วยความกลัว

 “บอกแล้ว ไม่เชื่อ ต้องรีบทำคุณไถ่โทษนะ” อมนุษย์สัมมาทิฏฐิพูด

 อมนุษย์สัมมาทิฏฐิ จึงเข้าไปทำการอารักขาเด็กชายตัวน้อยๆ เพราะถือว่าตัวเองก็มีความผิด ที่ห้ามเพื่อนไม่ได้

 ส่วนอมนุษย์มิจฉาทิฏฐิ ทำคุณเยอะกว่านั้น คือนอกจากจะไม่กินเด็กเป็นอาหารแล้ว ยังต้องไปหาอาหารให้เด็กกินอีกด้วย จึงเข้าไปในเมือง ขโมยถาดทองของพระราชาพร้อมอาหารเต็มถาดมาถึงที่ ถึงแล้วก็ปลุกเด็กให้กินอาหาร เด็กชายตัวน้อยๆ นึกว่าบิดา มารดา เอาอาหารมาให้ เพราะตอนนั้นมันมืดๆ มองอะไรๆ ไม่ชัด ตัวเองก็ทั้งหิวทั้งง่วง  ก็กินด้วยความหิว พออิ่มก็นอนหลับสบาย ส่วนอมนุษย์ทั้งสอง ก็จารึกอักขระบอกเรื่องราวต่างๆ ในถาดทอง และอธิษฐานด้วยอานุภาพตน ว่าให้พระราชาเท่านั้นที่เห็น แล้วเฝ้าอารักขาเด็กชายตัวน้อยๆ ตลอดทั้งคืน

ภาพโดย Pashminu Mansukhani จาก Pixabay

พอรุ่งเช้า ในเมืองก็โกลาหล เพราะถาดทองพระราชาหายไป หาทั้งเมืองไม่เจอ ก็ต้องออกตามหานอกเมือง มาเจอถาดทองในเกวียนเด็ก จึงเอาทั้งถาดทั้งเด็กไปเฝ้าพระราชา ส่วนบิดาและมารดาของเด็กทราบข่าว ก็ตามไปพบพระราชาเช่นกัน พร้อมกับบอกว่าตัวเองคือบิดาและมารดาของเด็ก

 พระราชาเห็นอักขระของอมนุษย์ในถาดทองก็ยังไม่ปลงพระทัยเชื่อ จึงถามเด็กเรื่องถาดทอง เด็กก็ตอบว่า “รู้แต่ว่าเมื่อคืน บิดามารดา เอาอาหารอร่อยๆ มาให้กิน นอกนั้นไม่รู้เรื่อง”

 พระราชารู้สึกอัศจรรย์ในพลังและอานุภาพของพุทธานุสสติ นอกจากจะทำให้ชีวิตน้อยๆ ก็เด็กคนนี้รอดปลอดภัยแล้ว ยังได้กินอาหารอร่อยๆ ของพระราชาจนอิ่มอีก

 ต่อมาพระราชาได้พาทั้งสามพ่อแม่ลูก ไปเฝ้าพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ได้แสดงธรรมโปรด จนสามพ่อแม่ลูกบรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน ต่อมาก็ออกบวชทั้งสามคน แล้วก็บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ทั้งหมด

 จากเรื่องราวนี้ หากท่านใดที่รู้สึกพลังชีวิตเริ่มถดถอย ก็สามารถเพิ่มพลังชีวิตได้ด้วยจิตพุทธคารวตา คือ นึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยจิตที่เลื่อมใสทั้งวันทั้งคืน ส่วนท่านใดที่พลังชีวิตมากอยู่แล้ว ก็เพิ่มพลังชีวิตเพิ่มขึ้นได้อีก ด้วยจิตพุทธคารวตา เช่นเดียวกัน ให้ชีวิตรอดปลอดภัยก่อนนะ เดี๋ยวอะไรดีๆ จะตามมา เช่น ได้กินอาหารอร่อยๆ  เป็นต้น^^ ...

เรียบเรียงจาก พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท เล่ม 1 ภาค 2 ตอน 4

โดย สิรภู
ขอบคุณวารสารเขาแก้วเสด็จ
Line@khaokaewsadet
FB: ศูนย์การศึกษาเขาแก้วเสด็จ จ.ปราจีนบุรี

ขอบคุณภาพจาก www.pixabay.com, www.dmc.tv